Grensposte en die pad van die Goeie Samaritaan

Ons is opgewonde oor die dag, maar 'n bietjie gestress oor wat voorle.  Ons loer na die nuus met een oog en sien dat die oorlog in die land waarna ons oppad is, besig is om spoed op te tel.  Maar ons troos onsself dat hulle mos nie mense deur die grens sal laat gaan as dit gevaarlik is nie.  

Dus 'n goeie ontbyt wat ons deur die hele dag moet dra, wie weet hoe lank dit by die grenspos gaan wees.

Ons het 'n goeie gids/bestuurder wat ons die laaste entjie in Jordan rondry en ons by die grenspos gaan besorg.  Hy gee vir ons 'n papier wat die prosedures mooi verduidelik oor wat ons kan en nie moet doen nie. Tussen-in verkyk ons ons aan die heeltemal ander landskap as wat ons die vorige dag oppad Petra toe gesien het.  

Laaste foto'geleentheid voordat ons die kamera moet bere vereers.  Aan Jordan se kant is die gids die heeltyd by ons en help en verduidelik wat en hoe.  By elke venstertjie moet mens geld uithaal en betaal vir ek weet nie wat nie, maar ons doen dit met 'n glimlag en se vir almal om asb nie die paspoort te stempel nie. Elke keer as ons 'n stempel hoor, kyk ons benoud vir mekaar, maar gelukkig is dit nie in ons paspoorte nie. Dan op die bus en weer moet ons betaal om ons bagasie ook saam te neem, gordyntjies styf toe dat ons nie kan sien nie en oor die grens.  

Aan die ander kant is daar lang deurmekaar toue en ons kry warm ... betaal weer om die bagasie afgelaai te kry.  Drie verskillende lang toue later, met 'n genadiglike skoon paspoort sonder stempels is ons deur met geen bestuurder insig nie.  Hierdie mense is so ernstig en moet nie probeer om iewers 'n telefoon in die hande te kry nie ... hulle vra eers waarom en dan vertel hulle jou mooi in swak engels, sit en wag.  Vir die wat nie weet nie, ons moes ons simkaarte verwyder want ons mag nie daar wees nie, anders kan ons nie teruggaan nie.  Die bestuurder is 20 min laat, maar hy se "only 20 min" so dis nie te sleg nie.  

Met waarskuwings om te minste uit die Wesbank weg te bly, weet ons dat ons 'n paar plekke nie sal kan besoek nie.  Ons vra versigtig of ons dalkies in Jerigo sal kan ingaan.  Ons bestuurder ken omtrent elke persoon in die dorp en ons kry die geleentheid waaroor ek baie bly is, want later weens die oorlog is die dorp toe en niemand kan ingaan nie.  Die strate is maar stil en mens kry alreeds die gevoel dat die oorlog 'n groot rol speel in die dorpies se inkomste van toeriste wat baie afgeneem het.

Ons eerste "amptelike" stop in die Beloofde land is veronderstel om Herod se winterpaleis te wees, maar ek dink nie dit was heeltemal dit nie.  Nogtans iets besonders om te sien.

Dis baie warm, maar ons stap deur al die opgrawings deur.

Daar het nie baie oorgebly nie, maar hulle is besig om te restoreer te midde van al die oorlog wat hier aangaan.  Gedurende 1600 BC is die dorp ook heeltemal vernietig.

Een van die oudste stede in die wereld, alhoewel hulle glo hulle is die oudste stad in die wereld. In die Bybel lees ons van Jerigo en Herod se winterpaleis en ons lees ook dat Jesus 'n blinde man hier genees het.

Hulle se ook dat dit die laagste plek onder seevlak in die wereld is en aan die hitte gemeet, kan dit nogal waar wees.

Na 'n bietjie inkopies, so bly ons kon van dit in hierdie dorpie doen, verlaat ons die Stad van die Maan in die rigting van Jerusalem.  Dit lyk nou baie anders, maar ons studie herinner ons ook dat die storie van die Goeie Samaritaan tussen die twee dorpe plaasgevind het en die berg agter Jerigo is waar Jesus versoek is (Lukas 4).

'n Vol dag van grensposte en plekke sien, en ons kom eintlik by ons blyplekkie aan.  Dis so half onder diegrond wat later 'n groot hulp blyk te wees en net 5 min se stap van die ou stad.  Ons sien uit na more!

Petra vroeer bekend as die verlore stad

Om te se dat ons opgewonde was om Petra te besoek is 'n understatement.  So baie kere het ek al foto's van die plek gesien en gedink, dis iets wat ek graag sal wil besoek en nou is ons oppad soontoe...  

Mens gaan ver soek as jy iewers iets moderns in hierdie geweste wil sien.  Want orals langs die pad, tydens die amper vier uur rit soontoe sien 'n mens oud, woestyn, bedoeine en minder oud.  Maar dis mooi met die verskillende kleure van die berge en woestyn.  

Die bestuurder stop en wys vir ons die donker berge, dis Petra se hy.  Onder ons bietjie groen, met 'n paar hotelle vir al die toeriste.  

Voordat ons deur die gangetjie gaan om te sien wat is binne, eers 'n foto met die "hekwagte".  Natuurlik is hulle net daar om geldjie te maak.  Ons ervaar die "bedelaars" eerstehands.  Almal is baie gewillig om te help, vir jou iets te doen of iets te gee en dan kom die woorde, nou kan jy vir my iets gee - net wat jy wil. Maar dit werk ook nie, want as dit nie genoeg is nie, dan staan hulle en wag.  Nodeloos om te se dat ons met hope poskaarte wat "for free" is daar weg is :-).  Om in die hitte tydens Ramadan hier te stap is nie die beste idee nie, dan praat ek nie eers van die ou tannie wat nog onfiks was ook nie, maar die plekke is iets om te sien.  

Hierdie is foto's van grafte, vir "gewone" mense omdat hulle klein en nie baie versier was nie.  Die theater is van die Nabataean periode en hulle se daar was plek vir tussen 7000-10000 mense.  Dit was gebruik vir feesvieringe.  

Die "Treasury".  So genoem omdat wanneer die son op dit skyn, dit skyn asof daar goud binne in is.  Vir lank het die mense gedink dit was 'n tempel maar later is uitgevind dat die eintlik die graf van Koning Aritas IV was.   

In ons toer-studie praat Elriza vandag hoe berge en rotse vir die mense vroeer 'n "veilige" plek was.  Vir ons word God baie keer as 'n rots uitgebeeld omdat Hy vir ons veiligheid is en omdat Hy soos 'n rots "unchaning" is.  In Jesaja 26:4 lees ons "Trust in the Lord always for the Lord God is the eternal Rock".  

Die royal grafte wat in die Berg Khubta uitgekap is.  Dele van hierdie plek is later ook deur die inwoners van Petra as 'n kerk gebruik.  

Een dag is nie genoeg om in hierdie stad alles te sien nie, want na 5 uur se stap en kyk is dit tyd om die lang pad terug te vat.  Nota vir myself -  'n plek om weer te besoek, maar liewers nie in die somer nie.  

Baie van hierdie pragtige plekke wat vir mense vroeer jare 'n toevlug en beskerming was, moes restorasie ondergaan omdat dit vervalle raak.  In ons studie vandag, geniet ons om die wonderlike plek te sien en selfs in die Bybel van Petra te lees, en ons weet verseker dat God vir ons beskerming, veilige hawe en plek waar ons kan skuil as daar moeilikheid kom, is en dat Hy nie vervalle raak nie, Hy is altyd daar!     

Ons besoek die Citadel en Romeinse Theater in Amman

Baie, baie opgewonde oor ons toer na twee van die Bybellande, met 'n klein bietjie onsekerheid oor die besoek aan 'n land wat hier waar ons bly, glad nie op 'n wereldkaart verskyn of vir hulle bestaan nie.  Oorlog dreig ook nog aan die eenkant, maar niks kan ons opgewondenheid blus nie.  

Vir die reis het Elriza ook spesiaal vir ons 'n bybelstudie geskryf en ek sal so tussen die vertel en foto's daarvan ook insit en deel.  Die studie het reeds 'n dag voor die vertrek begin en dus is ons nog meer opgewonde oor ons eerste stop.  Ons voete het skaars grond gevat en bagasie afgelaai, toe is ons oppad na ons eerste bestemming.

Ons verkyk ons aan Amman, die huise en die bedoeine sommer so tussen die huise.  Hier is oud en nuut sommer by en deurmekaar.  Met ons studie kry ons bietjie agtergrond oor Amman en dat dit in Jesus se tyd Philadelphia genoem is. Ons eerste stopplek is die Citadel wat reeds in die Bybelse tyd bestaan het.  Dit Citadel is op een van die heuwels in die middel van die stad gebou en van die opgrawings dateer meer as 7000 jaar terug.   

Ons kyk na die ou water stelsels wat hulle opgegrawe het, die Byzantine kerk en loop in dele van die Ammonite paleis wat opgegrawe is rond.   

Hier staan Elriza en Charmaine by dele van die Umayyad moskee wat opgegrawe is.  

In die Umayya gateway spandeer ons nogal baie tyd.  Dit was die ingang na die Umayyad paleis waar besoekers moes wag voordat hulle die paleis kon binnegaan.   

Dit is werklik iets besonders en as die "hek" so gelyk het, kan ek my net effens indink hoe die paleis was.

Daar is ook wingerde en vrugtebome so tussen al die oud, en hierdie granaatboom was propvol vrugte. 

'n Paar pilare van die tempel van Hercules staan nog.  

Hier kan jul nog 'n paar van die opgrawings rondom die tempel sien.  

Ons besoek ook die Argeologiese museum wat in 2009 'n bietjie van 'n facelift gekry het.  Hier kan mens opgrawings sien wat oor die 7000 jaar oud is, baie van die Brons en Iron age gedurende die tydperk van die Ou Testament.  Dit is in die Citadel perseel.

Dele van die Byzantine kerk wat opgegrawe is.  

En net om te wys hoe groot, hoog die tempel van Hercules is.  

Ons laaste stopplek vir die dag is die Romeinse theater.  Hier is die godin Athena ook geworship en mens kan 'n "shrine" vir haar sien (op die foto, bo regs).  

'n Vol eerste dag met so baie wat ons moes inneem, en more en die ander dae le nog voor ...

Verjaarsdag Dhow

Soos in baie jare vantevore, word James en Elriza se verjaarsdag saam gevier.

Baie jare terug toe hulle 21 geword het, het ons dit op 'n boot langs die Cornish gevier en vanjaar het ons gedink, dit sal dalkies weer 'n goeie idee wees.   

Was baie lekker om William ook vir die aand saam met ons te he.  Hier wag die ou vir die ander om te kom.  

Vanaand was 'n vaste spyskaart, en die kos was baie smaaklik.  Baie tradisioneel van hierdie land en Lebanees. 

Intussen is die dhow ook besig om langs die Cornish af te vaar en die groot vlag lyk mooi so in die lig.  

Na ete gaan sit die klompie buite en geniet die vaart.   

Die verjaarsdag twee het dieselfde pose as 8 jaar terug,  net sonder die koek :-).   

Die verjaarsdagman James en Leane na die tyd.  

Die verjaarsdagmeisie en haar ma Charmaine en William.  

Die jong klomp ... heerlike aand saam met hulle gewees!

Speeldate met Lara

Die klein poplap is 14 maande en ek kry my eerste regte speeldate met haar.

Die soetkoekies is lekker :-)  

Ons speel buite met Elsie en Lola wat eers moet leer dat twee pugs moet nie gelyk opspring teen haar nie, maar Lara vat dit so in haar stride en geniet hulle aandag.  

Een van die moeilike "baba's" wat heeltyd huil en mamma skree hou haar besig.  Sy's 'n baie oulike mamma en tel op, gee drukkies en bottel vir die baba om stil te bly.

Peetmamma Elriza kom oor om ook bietjie tyd met haar te spandeer.

Ons lees stories en dan hou Noag en die diere haar baie besig terwyl sy probeer om al die diere in die ark te kry.

Dis so lekker om te sien hoe haar persoonlikheid ontwikkel en natuurlik dat sy so gewillig is om vir die kamera te "pose", al gebruik sy die geleentheid om daai mondjie op allerhande maniere te trek.